Eerst wat uitleg of hoe alles verlopen is :

• Via het formulier heb ik via de HVW een aanvraag voor vrijwilligerswerk ingediend. De beamte achter het loket waarschuwde me al dat het geweigerd zou worden.
• Ik krijg dan snel ook de afwijzing door de RVA, en hoe men in beroep kan gaan
• Ik naar de griffie van de arbeidsrechtbank, beroep indienen, en deze tekst
• Onverwacht meldt de RVA me dat mijn bezwaren aanvaard zijn en ik wel de aktiviteit mag doen voor één jaar.
• De RVA geeft me telefonisch ook aan geen rechtszaak te willen, en er niet aanwezig te zullen zijn.
• Ik terug naar de griffie, wens het beroep in te trekken, bijgevoegd de uiteindelijke toestemming van de RVA. Ze weten niet goed hoe te reageren, blijkbaar is dat zelden. Ik stel formeel dat ik mijn beroep intrek, geen rechtszaak wil.
• Krijg aangetekend een uitnodiging om me op de rechtbank aan te bieden.
• ik reageer dus niet, ga dus niet, en later komt het vonnis, dat de vraag ongegrond is, dus het beroep.

Tja, een totaal overbodige rechtszaak, beide partijen gaven expliciet aan, dit naar de rechtbank toe, geen te willen, want aan de vraag werd tegemoet gekomen.
En dan toch? Waarom? Is dit echt nodig? Is dit geen verspilling van tijd en geld? Zijn er geen dringendere dingen? En waarom de griffie zo onwennig?

Vossem, 29 maart 2010

bijgevoegd bij formulier

Griffie Arbeidsrechtbank Smoldersplein 5 3000 Leuven

INSZ : ...

Geachte,

hiermee wens ik bij de arbeidsrechtbank te Leuven in beroep te gaan tegen de beslissing van de RVA van 10-03-2010, waarvan copies hier bijgevoegd (BIJLAGE 1).

Het betreft een aanvraag om armen, minder bedeelden, en alle leven dat verstoten wordt te mogen helpen, iets wat ik al heel mijn leven doe (ik geef, ik krijg niet), ook al noemt (implicerend) de rechtbank mij een leugenaar. Is 'Men kan zich niet indenken ...' nu een juridische basis?

Om anderen te helpen is een stichting van openbaar nut nodig, en ik hoop dat u of daar veel over weet, of u de moeite doet u eens te bevragen. Het is essentieel in dit beroep!

Waarom? Wanneer men voor mensen opkomt naar bedrijven, gerechtsdeurwaarders, notarissen, incasso-bureaus, rechters (wat ik meermaals suksesvol gedaan heb, behalve bij de laatsten) is het nodig duidelijk te kunnen aangeven dat men een strikte 'volontaire' is, geen eigen belang heeft (ik gebruik het Franse woord, want het verschil met bénévole is groot, en vrijwilliger is de povere Nederlandse vertaling van beide). Dat kan enkel via een organisatie, een non-profit, met daar nog expliciet een vereniging weigerend, wat helaas voor zelfverrijking te gebruiken is, een stichting (S.O.N.) absoluut niet !!!!!!!!!!!!!!!!! Ook is het “van openbaar nut” zijn essentieel voor de credibiliteit. Als individu is dat onmogelijk te bereiken.

Ik wil geen 'Florence Nightingale' zijn (het paternalisme is wijdvertakt in de hulpsector), maar eerder een 'Moeder Theresa' die de armoede deelt (ook al ben ik de vergelijking absoluut niet waard).

De vraag als 53 jarige werkloze, en met mini-vrijstelling (binnen 5 jaar zeker MAXI!), opgegeven door de maatschappij is :

• het mogen (mede) oprichten van de stichting

• het mogen een website maken, net zoals ik al, met formele toestemming van de RVA, in vorige eeuw gedaan heb bij Médecins du Monde / Dokters van de Wereld, te Brussel, dit dus toen ook als werkloze

• de administratie mogen doen (daar zit oa de oprichtingsadministratie bij, de boekhouding, waarbij de belastingen weten hoe correct ik daarin ben, in tegenstelling tot wat de rechtbank laat uitschijnen : over iets dat je helemaal niet weet, niet kent, iets zo ontzettend vreemd en hallucinant, kan je je niet spontaan juist informeren

DIT ALLES ENKEL EN ALLEEN in de tijd dat men zelfs bij de RVA geen toestemming moet vragen om wat cursus te volgen, om andere dingen te doen : alle avonden van de werkweek : MAANDAG T.E.M. VRIJDAG, VAN 19u TOT 23u.. Anderen, die minder problemen hebben met door mafiose figuren getipte spionnen, doen de dingen overdag..

De RVA, bij monde van Mevr. Betty VM (moeilijk te lezen), Administratief assistent, Berekenaar, tel 016/30..., toestel 3..., weigert op 10/3/2010 toelating met het volgende argument :

“De vereniging, gezien haar aard, omvang, frequentie of het kader waarin zij wordt uitgeoefent (moet 'd' zijn) niet of niet meer de eigenschappen vertoont van een activiteit die in het verenigingsleven door vrijwilligers wordt verricht”

Ongelofelijk!

Euh, wat doet Dokters van de Wereld met al haar vrijwilligers in Brussel? Wat doet de Koning Boudewijnstichting?

Of mag ik bvb. wel een vereniging 'de parelkarper' oprichten en besturen, tot eer en glorie van vrijetijds-vissers die uit plezier ander leven doden? Is dat meer nobel, meer aanvaardbaar, meer 'gewoon'?

MOTIVATIE

Het problemen van ronduit blunderen van bedrijven, organisaties is een systeem geworden, en, in één ding ben ik goed, dat is het analyseren van alles en nog wat. Ik heb de hoge, brede vorming, de creatieve inzichten om te zien naar iets dat de meesten niet opvalt, om de verbanden tussen ogenschijnlijk losse dingen te zien, te ontrafelen.

Ik kan al een boek schrijven over de blunders van organisaties, en ik zie een zeer problematisch gevolg.

De meeste mensen, ja, dat weet ik, de meeste mensen kunnen zich van de blunders van organisaties vrijkopen, en laten het daarbij. Ze betalen onterechte dingen, leggen zich neer bij foutieve beslissingen, omdat ze het zich kunnen veroorloven.

Mensen streven gemoedsrust na, en gaan niet graag in op allerlei gehakketak.

Maar

En wat als dit rot ook het gerecht aangetast heeft? Hoe kunnen we daar alles met de mantel der liefde, met begrip, toedekken? Hoe kunnen we, als we niet het geld hebben, de fouten afkopen?

Beslissingen van het gerecht zijn verstrekkend, grijpen immens diep in in het mensenleven, zeker bij al die mensen die aan de rand van de maatschappij leven (ocmw, ziekte en invaliditeit, werklozen, bejaarden, sans papiers, ...). Ze veroorzaken dikwijls niet te helen diepe wonden, vandaar ook de wrok.

Een voorbeeld : de eerste rechtszaak die ik in detail kan volgen, en die de arbeidsrechtbank ook zelf, onafhankelijk van mij, tot in het detail kan nagaan (dus enkel daarom aangehaald), is als volgt :

SAGA VAN DE ENIGE GEBEURTENISSEN IN 10 JAAR :

(tss 2000 en 2010)

• Ik ga op 3/3/2000 in mijn brief aan de griffie van de Arbeidsrechtbank in beroep tegen de beslissing van de RVA. Er is naar mij toe, zelfs niet op heden, meer dan 10 jaar later, een reactie geweest.

• de RVA vraagt in een eerste brief op 19/12/2001 aan de subsituut bij het arbeidsauditoraat (Dhr. B) om een zaak tegen mij wegens niet-betaling te openen : hij kreeg tot eind 2009, bijna 10 jaar later, geen reactie van de substituut-arbeidsauditeur, ondanks dat zijn vraag wel genoteerd staat. Deze subsituut-arbeidsauditeur heeft gewoon een fout gemaakt door het niet volgen van een voorgeschreven procedure. Oeps, vergeten.

• De RVA vraagt een 6 jaar daarna (2007), nu via een officieel schijven door haar advocaat, het nu officieel aan bij de hoofdgriffier, en weer volgt er doodse stilte, niets gebeurt. Vreemd! Het is nochtans de officiële procedure, en die verdwijnt gewoon? De grote vergeetput?

• Uiteindelijk een rechtszaak waar de arbeidsauditeur begint over dingen die niet terzake doen. Immers, noch de RVA, noch ik betwisten de vraag (zie dossier). Ik betwist alleen of de RVA de juiste procedure heeft gevolgd, en waarom men gewoon in 10 jaar geen gewoon schrijven kon doen met de vraag? (ook al heb ik me dus, onwetende, onmogelijk me te informeren, daarin licht vergist)
  
  Maar goed, de rechtszaak verloopt in opperste en ietwat (sinister) grappige verwarring, schoffeert me, bruskeert me, rijt oude wonden open, en we wachten af.

  Komt het verslag, de conclusies (in het gerecht 'vonnis' genoemd), en ik kan mijn ogen niet geloven. Tot 3 maal toe heeft de RVA dus getracht mij voor het gerecht te slepen, ik 1 maal, pas de 4e maal heeft de administratie in justitie haar werk correct gedaan. Toch weer, argumentatie (nu eens echt overduidelijk aangehaald op pg. 7) met een kort zinnetje van tafel geveegd, zonder enige uitleg. Mag ik veronderstellen, zonder goed analyseren van het dossier? Ik sta perplex.

En dit verontrust me; welke fouten zijn er vooraf gemaakt? Hoe komt het bvb. toen ik begin 2000 bij de griffie van de correctionele rechtbank ging (sinds 2010 'weet' ik pas dat ik toen de crimineel was, en dat niets te doen had met de burgerlijke zaak), men nog alles moest samenrapen, men van hot naar her liep, men zich omstandig excuseerde? Wat was ik er mee? Ik lees in 2010 dingen, die ik nog NOOIT gezien had. Mag dit, kan dit zomaar, is dat normaal?

Zeg me AUB, mijn eerste rechtszaak in mijn 53-jaar leven die ik eens van naald tot draadje kan volgen, de grondslag van ken, en het is één en al fouten? Hoe waarschijnlijk is dit toevallig?

Ik ken waarschijnlijkheidsberekening erg goed, en weet dat dit erg, erg, erg, erg zorgelijk is.

En uiteindelijk heeft deze gang in justitie, en het de voeten vegen aan de zo makkelijk te kennen wetten / regels bij mijn verhuis, dit door oa ;

• de gemeente,

• de politie,

• de bouw van deze sociale woningen (liever een krot met een werkend WC, dan dit zonder!!!),

• de bedrijven die me als klant zoeken,
  
  

en ook door

• de bedrijven die bij mijn vriendin slechts fouten kunnen maken,

• een school die zich als agressiefste speler op de kapitalistische markt positioneert, en daarin volledig blundert, en toch 'het apparaat' achter zich krijgt, en een teer jong en zwanger meisje zwaar beschadigt,

• de rabiate en intimiderende vervolging wegens foutief aangehaalde stalking, ik begrijp de 'happy confesser” (Ronald J), happy bashing!,

• hoe beiden (de ex-vriendin en ik) ons huis verloren hebben door haar winkel (voor de rechtbank en de RVA blijkbaar een bagatel?), financieel aan de grond geraakten, en ik als enige daar bovenop zwaar gestraft werd en wordt in een 'circus'-procedure (2000),

• mijn jarenlang verdreven zijn naar een krakkemikkelig, bitter koud, oud, schimmelend, met gevaarlijke en afgekeurde CV-installatie, eenzaam zomer-appartementje aan de kust, om financieel niet kopje onder te gaan en het recht op wonen dat enkel in de geest van zij die niets weten bestaat (voor OCMW Tervuren, echt expliciet naar ons, in 2005, bestaat dit recht niet!),

• mijn uitgespuwd worden (door vooral de politie) tijdens de Dutroux-periode als scheidings-slachtofferouder (ik wil dit als nieuw, draconisch Nederlands woord) met één dochter bij mij,

• de non-interesse van heel de omgeving en maatschappij, en organisaties bij het achter mijn rug 'afkopen' van mijn dochter door haar moeder, me 5 jaar rouwperiode kostende (van de ene dag op de andere was ze verdwenen, en 5 jaar oorverdovende stilte, niets weten), met wrok als resultaat,

• het decennialang denigrerend behandeld worden door RVA en VDAB, tot zelfs puur onwettelijk, en als ex-gewetensbezwaarde, alleenstaande mannelijke ouder, reeds ontelbaar keer daardoor gediscrimineerd (naar tewerkstelling toe ben en blijf ik 'onverkoopbaar'),

• de RVA, waarvan ik toen mijn woning uit 18xx (toen 2 250 000 BEF, ongeveer 55 000 € in 1992) niet mocht herstellen De mensonterende wetgeving was toen zo, en ik had geen geld om anderen aan de slag te te laten gaan. Dank voor het niet kunnen renoveren opdat ik er toch zou kunnen blijven wonen, voor het jarenlange grote depressie-achtig spitsroeden lopen naar een onbeleefde en norse afstempelaars,

• steeds ontslagen doordat ik mijn collega's effectief beschermde, zijn er zo veel?,

  mijn leven volledig overhoop gegooid, alles veranderd, alles op de helling gezet.

  U breekt mijn mond open.

  Trop is teveel, dixit VDB.

Er is bij mij een definitief keerpunt, en ik ben na 53 jaar maatschappij te volgen, nu volledig anti geworden, een strijdlustige en vaardige vijand van de organisaties, bedrijven, overheden en justitie.

Ook ik heb dit niet gewild.

Ik was er niet instrumenteel aan (het is me gewoon overkomen).

Waarom heeft men zomaar doorgedaan? Waarom zie ik om me heen, en ik zit nu eenmaal in een armer milieu, mensen ook steeds maar afhaken, de maatschappij afwijzen. Welk maatschappelijk nut heeft dat? Welke ronduit gevaarlijke maatschappelijke trends doet het niet aanzwellen?

Het is nodig, het is nodig, en mensen met geld zien het niet (de meesten dus), willen het niet zien.

Maar onkundistan rukt onbarmhartig verder op in onze Westerse samenleving. Helaas, andere samenlevingen nemen het over, en wat gaat er dan met ons allen gebeuren? Gaan we ons uiteindelijk nog maar bezig houden met elkaar te bevechten, in plaats van samen de toekomst op te bouwen?

Dit initatief is een ALARMKREET. Dit kan zo niet verder, dit kan niet goed aflopen.

En het broeit, ziet u dat niet? Ziet u ook niet het gevaar mij te marginaliseren? Ik kan een revolutie leiden (ben een natuurlijke leider, schandalig hé), en wil dat ook doen. Onbegrijpelijk en onverantwoord dat een maatschappij massaal veel en ook kundige mensen op zo'n punt brengt. Zijn sans-papiers dom?

...

op 23/3/2010 :

• Kijk nu, vandaag, heute!, naar Groot-Brittannië, het is er blijvend schandaal, het ene achter het andere, en lees het boek “Leven aan de onderkant“(vertaling) van Theodore Dalrymple (pseudoniem, bijgevoegd in het dossier),

• zie de verkiezingsangst in Nederland, de paniek bij de politiekers daar,

• zie de afstraffing in Frankrijk, le nouveau Le Pen est arrivé,

• zie België : In 2008 had 44 procent van de Belgen moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. In 2007 bedroeg dat aantal nog 34 procent. Dat blijkt uit de Europese naar de inkomens en levensomstandigheden (EU-SILC). (De Standaard 23/03/2010),

en dat is enkel een greep uit wat er de laatste week in Europa gebeurd is!

Ook al bent u het hier niet mee eens, en dat verwacht ik ook niet, want dat is juist het probleem dat ik aankaart.

Als u in een andere werkelijkheid leeft dan ik, en meer en meer ontwikkelde mensen in die andere werkelijkheid, dan hebben we een gigantisch probleem, net nu we iedereen moeten meekrijgen om niet een derde-wereld-regio te worden, onbetaalbare pensioenen en uitkeringen, Afrika-wegen zoals in Tervuren.

Justitie is juist die ene instelling die moeilijk te overtuigen is van de eigen fouten. Hoeveel keer is dat al niet afgeschoven op de onmondige burger, die terechtkomt in dat voor hem/haar wereldvreemde milieu?

Hoe kan ik dat? Hoe kan men een fout rechtzetten?

Ik kan dat niet, dat werkt daar alleen met 'wettelijke procedures' (ahum, zie vorige). Je kan de dingen gewoon niet aankaarten IT IS NOT DONE! Zie ook pg. 7 de verjaring!?

Ik hoop dat mijn initiatief op termijn juist vooral hierin een uitweg biedt (correcte advocaten die voor / in opdracht van de stichting werken), rechters die zich inschrijven op de ethische norm van de stichting (ook not done?).

En daarom dit beroep tegen de 'beslissing' van de RVA.

En ik ben sterk voorstander van de volgende algemene wet :

verplichting voor organisaties

(dus allen die geen fysisch individu zijn)

om te handelen met zorg voor de maatschappij

Ik kan u stellen, dat als dat een wet zou zijn, ik gewoon bijna iedereen zou kunnen aanklagen, en het zou u, als rechtbank, een stok geven om organisaties op hun verantwoordelijkheden te wijzen.

SCHULDIG VERZUIM

begrip-uitbreiding aub

Dus : in dit beroep :

ONTZEGGEN VAN HET RECHT VAN VERENIGING

zie het EUROPEES VERDRAG TO BESCHERMING VAN DE RECHTEN DE MENS, Art.11.1 door België bekrachtigd

VERBIEDEN VAN DE MENSELIJKE PLICHT ANDEREN, IN NOOD, TE HELPEN

Misschien is het voor de RVA uitgemaakte zaak dat werklozen, vrijwilligers (volontaires) domme mensen zijn, die enkel de domste dingen mogen doen (zoals de VDAB mij voorhield met de vacatures die ze me steeds doorzond), het is de plicht van elke mens de andere te helpen met de vaardigheden, de mogelijkheden dat hij/zij bezit.

Het is dus niet gewoon dat vrijwilligers mensen helpen, bijstaan? Ook weer iemand die oordeelt vanuit de hoogte, geen enkel argument kan geven, compleet foute dingen aanhaalt, onwetend over de realiteit.

Ik stel formeel het verlangen dat de RVA een andere, sterkere, meer dominante, verbaal vlotte advocaat zoekt, anders onthou ik me van elke aktiviteit op de rechtbank. Mijn aangetekende brieven naar Dhr. J. DK, advokaat (Bondgenotenlaan), worden later bij het dossier gevoegd. Het daarin vermelde beroep doe ik toch omwille van de verjaring, en ik binnen justitie geen andere mogelijkheid ken om er over te praten.

Daarbij stel ik voor dat de rechtbank zich onbevoegd verklaart, omdat dit absoluut niets met arbeidsrecht te maken heeft, of met regelgeving van de RVA die al dan niet geschonden zou zijn. Het gaat om machtswillekeur van een organisatie met de bedoeling mij, een paria, titel die ik met trots draag, te weerhouden van enig maatschappelijk nuttig initiatief.

Gezien de gedane fouten, mag ik de rechter wraken?

Dit gaat over de fundamentele rechten als mens, over de fundamentele plichten als mens, en dat staat zelfs boven al het wettelijke.

Ik besef tenvolle dat ik de rechtszaak toch verlies, immers, wie tornt er aan het oordeel van de RVA, met haar 'privilège du préalable' en 'privilège de l’exécution d’office' (la Belgique à papa). Wie durft er te strijden tegen werkloosheidswetgeving die vijandig is opgesteld, waar de tegenzin om deze mensen te steunen tussen elk woord, elke zin te voelen valt, de RVA met meer rechten dan een ander om de paria te slaan?

Ik zoek geen recht, dat is me als paria toch niet gegund, ik zoek enkel munitie om te persevereren. Sowieso doe ik verder. Ik heb gezien hoe de RVA omwille van wat frivole statistiekjes mensenlevens verminkt, ze als onwaardigen behandelt. Bij mij is dit een definitief keerpunt. En ik ben en blijf onvermogend.

Ook al zou dit initiatief een dode mus blijken, dan nog MOET ik het doen, en niets of niemand zal me weerhouden. Steek me aub in de gevangenis, dat zou me sterken!

+++++++++++++++++++++++++++++++ einde beroep +++++++++++++++++++++++++++++++++++

Appendix over de inhoudelijke argumentatie van het voorbeeldvonnis (zie pg.2) :

VERJARING !?

STUITING?

REDELIJKE TERMIJN?

OK, eerst de feitelijke gegevens van de zaak :

De tijdreeksen worden in aantal dagen sinds start (1 wettelijk, 2 RVA-website, 3 stuiting) genoteerd in het formaat : j..m..d, met weglating van nul-waarden, dus bvb. 10J2d = 10 jaar en 2 dagen.

OP	VAN	AAN	BETREFT	Tijdreeks 1	Tijdreeks 2	Tijdreeks 3
07-12-99	RVA		PV betreft terugvordering	0d	-8d
15-12-99	RVA	Aan Hugo M...	Afschrift van PV 7/12/1999	8d	0d
03-03-00	Hugo M...	Griffie Arbeidsrechtbank	Beroep tegen terugvordering	2m24d	2m16d	0d
17-12-09	Advocaat DK	Aan Hoofdgriffier arbeidsrechtbank 1ste kamer	herinnering aan verzoek van 31/07/2007 de zaak vast te stellen ... “nooit heeft u hieraan gevolg gegeven”	10j10d	10j2d
18-12-09	Griffie Arbeidsrechtbank	Aan Hugo M...	Oproeping Art. 792, 2de lid Ger. W.	10j11d	10j3d
08-03-10	Griffie Arbeidsrechtbank		Vonnis beroep Hugo M... 3/2000	10j3m1d	10j2m21d	10j5d

De juridische jungle : enige opmerkingen :

1. Stuiting? Opvallend is dat in al de informatie die de RVA officieel geeft dit zedig onvermeld blijft. Nergens vindt men dat de termijn, ook de korte van 3 of 5 jaar een theoretisch iets is, dat, wanneer er maar iets gebeurt, automatisch langer wordt? Dat is zuivere desinformatie en misschien sprake van 'malintent'.

   Opvallend is ook hoe het vonnis van desbetreffende rechtszaak zich uitput in het herhalen van allerlei dingen van 10 jaar eerder, en zich over de verjaring met slechts één kort zinnetje buigt, gewoon stellende dat het niet is? Waarom niet? Wel 99% van het vonnis gaat over het waarom wel, 1% over het waarom niet, en al die uitleg voor waarom wel heeft geen enkele tegen-uitleg waarom het niet verjaard is. Dit noemt men, heel klassiek, heel gekend in zoveel domeinen, het ondersneeuwen.
   Het valt ook op, wanneer de werkloze dan zich tracht te informeren over verjaring, er verschrikkelijk weinig voor de burger te vinden is. En het is te voelen dat niemand er zich duidelijk wenst over uit te spreken. Niemand gaat bvb. het B.W., artikel 2246 bespreken.
   
   

2. De RVA heeft een uitvoerbare titel, dus kan dus een betaling vorderen zonder tussenkomst van een vonnis. Dus, in dit geval had ze dat recht vastgesteld op 7/12/1999. Door mijn beroep op 3/3/2000 heb ik dus dit recht gestopt, en sinds het vonnis van 8/3/2010 heeft de RVA terug het recht te vorderen. Ondertussen meer dan 10 jaar na de feiten.
   Simpel? Tja, als men niet de redelijke termijn inroept, en niet even stilstaat met het '10 jaar grote niets'.
   Dus nu gaat de 10 jaar terugvorderingstermijn weer in? Uiteindelijk zijn het dus 20 jaar? En als ik in hoger beroep ga bij het Arbeidshof, en als daar dan alles weer aansleept?
   
   

3. Verjaring. Verwonderlijk. Justitie is een mannelijke uitvinding en een 'veredeling' van het met elkaar uitvechten van iets. Dit oorlogvoeren kent geen ogenblikken van vredesgesprekken, van onderling praten. Justitie bestaat bij gratie van slaan en terugslaan.
   Dus verjaring? Verjaring wordt zo eenvoudig weggegooid, het enige wat men moet doen is een 'daad' stellen, een 'daad' dat enkel een dagvaarding kan zijn, iets anders kent men niet (of kan ik nu toch betrokkenen oproepen om gewoon eens rond de tafel te gaan zitten en te spreken?).

   Dus : je stelt een termijn vast en vervolgens gaat het eerste het beste dat binnen die termijn gebeurt heel die termijn veranderen. Mag ik dan vragen waarom er die termijn is? Is dat niet belachelijk en bedrieglijk? Zou het niet passen dat men de hele waarheid vertelt? En niet slechts een deel van de waarheid zoals de RVA doet, met de bedoeling een valse en voor haar 'klanten' bedrieglijke rust te creëren?

4. Redelijke termijn. Blijkbaar een erg moeilijk begrip. Maar toch, als men een verjaring heeft na 10 jaar en justitie laat bijna 10 jaar na haar werk te doen, dan is toch de vraag of dit binnen een redelijke termijn is.
   En waarom krijgen kleine prutszaken zoals de mijne, die belangrijke juridische begrippen ter discussie stelt amper ietwat aandacht, terwijl van kant en klare, duidelijke dossiers showprocessen komen? Ben ik als slachtoffer minder waard? Zijn armen kanonnenvlees?
   
   

De regels betreffende het recht tot terugvordering door de RVA zijn als volgt omschreven :

1. GwH, nr 162/2009, 20 oktober 2009 :

   De RVA is een administratie die over het "privilège du préalable" beschikt waardoor het een administratieve beslissing kan nemen tot terugvordering van de ten onrechte uitbetaalde sommen, beslissing die geldt als uitvoerbare titel.
   DUS : de datum van de beslissing is belangrijk voor de aanvang van de verjaringstermijn : 7/12/1999.

2. GwH, rolnummer 4612, Arrest nr. 162/2009 van 20 oktober 2009 :
   B.7. Wanneer de RVA of de uitbetalingsinstelling een uitvoerbare titel hebben verkregen, eerstgenoemde door die aan zichzelf te verlenen en laatstgenoemde door het verkrijgen van een vonnis, beschikken zij beide over dezelfde verjaringstermijn van tien jaar, bedoeld in artikel 2262bis van het Burgerlijk Wetboek, om die titel ten uitvoer te leggen.
   DUS : de einddatum is 7/12/2009.

3. Door mijn beroep op 3/3/2000, wat expliciet door de RVA als recht werd aangegeven, diende de Arbeidsrechtbank zich over het recht van terugvordering te buigen.
   Deze vraag werd uiteindelijk met gevolg gesteld op 18/12/2009 door de advocaat van de RVA, Dhr. De Ketelaere..
   DUS : dit is duidelijk na de verjaringstermijn : 10 jaar en 10 dagen!

4. RVA op haar website : (zie mijn verweer in de zaak) en in haar document 169_n.doc, bijgewerkt tot 01/09/2008 stelt :
   Wanneer de beslissing eenmaal is genomen en aan de werkloze betekend, beschikt de
   RVA over een termijn van 10 jaar, te rekenen vanaf de administratieve beslissing die de terugvordering van de onrechtmatig ontvangen sommen beveelt, om dit ten onrechte ontvangen bedrag daadwerkelijk in te vorderen.
   DUS : de RVA verwerpt het GwH: ze stelt vanaf de betekening : 15/12/1999, dan nog is er verjaring (minimaal 10jaar en 2 dagen, zie Tijdreeks 2). Hoe kan de RVA dit afficheren?

5. Was er stuiting? redelijke termijn?
   a. Er was een strafrechterlijke zaak, naast deze burgerlijke Zo mij duidelijk is gemaakt, staan deze los van elkaar. Zelfs als zou dit anders zijn, het feit dat ik de strafrechterlijke zaak verloren heb, zoals in mijn verweer al aangegeven, is het klaar en duidelijk geen stuiting.
   b. In de burgerlijke zaak bij de Arbeidsrechtsbank, was er behoudens de reeds aangehaalde initiatieven van mezelf en de advocaat geen enkel feit, geen enkel gevolg. Als burger krijg ik geen gelegenheid me te informeren of het B.W., art.2246 door andere dingen beperkt zou worden.
   DUS : geen stuiting, en toch zeker geen redelijke termijn, 10 jaar nietsdoen?

Hugo M..., MASTER ++, o.a.

lid B-plus! (ENORM BLIJ!, erg hé, een schande?)

lid VBV (Vereniging voor Bos in Vlaanderen, wie is er voor die vuiligheid?)

lid groen!-SLP (ontevreden, apparatsjiks)

(handtekening)

is dit tergend.?

paria www.pipp.eu

fictief vb. ik geef in de winter de armere geen soep, ik geef hem/haar de keuze, soep of geld voor soep, en wat die dan met dat geld doet, dat is diens VRIJE KEUZE, ik heb niet te zeggen wat een andere moet of mag, of zou moeten, of zou moeten willen. DAT IS PURE ARROGANTIE. Ik heb niet te oordelen, U wel!

Free bashing :

Ik heb het in het zwart verdienen steeds aktief afgewezen.

Contacteer Mevr. Linda F,

(dochter Jos F – Angèle M,

die me blijkbaar blijvend zwart maken)

voormalig rechter in sociale zaken (vertegenwoordiger werkgever), de enige die dat ooit aangeboden heeft om me te helpen (mooi hé). Ik : NEE!

Elke andere suggestie is tergend!

Informeer u.

Nooit een cent verdiend, enkel AFVAL, waar ook u van WALGT, uw vuilbak inkiepert, als magere terug.. nee! bijbetaling (*) bij al mijn kosten. Mag niet!?

En wie heeft er in naam van het gerecht na 08/02/2010 telefonisch om mij mijn oude moeder (83) belaagd, de stuipen op het lijf gejaagd??????

Wie is die smeerlap? Anoniem?

++++++++++++++++++++++++++++++++++++ einde ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

(*) zie, indien gewenst de tekst over “Men kan zich niet indenken”

pg. 9 uit 9 paria Hugo M... 29/03/10 , 

 Mijn recent CV